TÉLÉCHARGER JAWS MERE BATTUE MP3

Zwenkend langs Thessaloniki waar de hoeren in de havens stonden te dralen, draaide het ijzeren gevogelte net op tijd een stukje terug — bijna had het zijn bestemming overgeslagen. Het boorde door de rookpluimen van Ronhillsigaretten en ongefilterde fabriekswalmen, klaar om in de liesstreek van de Balkan neer te dalen, in het landje op het kruispunt der beschavingen, waar twee miljoen inwoners rusteloos wachtten: Macedonië. Als je uit een vliegmachine kruipt, is je lichaam wel al op zijn bestemming maar je geest zweeft nog in een tussenland. Was het daardoor dat ik, honderddertien tot honderddertig winter kilo onafhankelijke lesbienne, stond te trillen op mijn benen?

Nom:jaws mere battue mp3
Format:Fichier D’archive
Système d’exploitation:Windows, Mac, Android, iOS
Licence:Usage Personnel Seulement
Taille:17.31 MBytes



Zwenkend langs Thessaloniki waar de hoeren in de havens stonden te dralen, draaide het ijzeren gevogelte net op tijd een stukje terug — bijna had het zijn bestemming overgeslagen. Het boorde door de rookpluimen van Ronhillsigaretten en ongefilterde fabriekswalmen, klaar om in de liesstreek van de Balkan neer te dalen, in het landje op het kruispunt der beschavingen, waar twee miljoen inwoners rusteloos wachtten: Macedonië.

Als je uit een vliegmachine kruipt, is je lichaam wel al op zijn bestemming maar je geest zweeft nog in een tussenland. Was het daardoor dat ik, honderddertien tot honderddertig winter kilo onafhankelijke lesbienne, stond te trillen op mijn benen?

Of was het omdat ik hier voor de liefde was en vreesde dat ik weer een zelfmoordpoging zou mogen ondernemen? Duizenden volkeren hebben de Macedoniërs al platgekregen, nu is het onze beurt om hen te domineren. Als ukkie had ze zichzelf potdoof gemaakt van zodra ze kon spreken, door zo pijnlijk luid te roepen dat ze nu amper nog iemand anders kon horen.

Als Amerikaanse was dat ook niet nodig. Zij was hier om goede contacten te leggen met de inheemse bevolking. En om en passant een man te vinden.

Haar baas, de FBI, kon alles en iedereen vinden. Zelf was ik een afgezante uit de transitdarm van West-Europa, het koninkrijk van de stille levensgenieter en Parkinsonlijder koning Albert, het landje in de gordiaanse knoop met zichzelf, België. Mijn missie naar dit land was humanitair van aard. Ik wilde een hoer bevrijden uit de klauwen van de Macedonische Albanezen, om haar bij mij thuis beter werk te geven.

Ivana heette mijn hete brok. Het schepsel was mij online tegen een spotprijsje aangeboden door een goedhartige Macedonische islamitische Albanees die plots offline was gegaan. Houd je adem in, haal de hogedrukreiniger erbij.

Dit schamel schotschrift wil iets vertellen over Liefde en Doofheid, met als decor het wondere, wollige, ondoorgrondelijke Macedonië. Ik moet deze woorden aan jou toevertrouwen, zodat jij kan oordelen of ik mezelf iets te verwijten heb in mijn omgang met vreemde Balkanvolkeren die net niet vreemd genoeg zijn om boven hun steden en bergen per helikopter frietketels, staatsobligaties en chocolade te droppen maar toch zo anders dat de enige taal die je allebei verstaat, Visa heet.

Koning Kaas Op een gps-scherm was de luchthaven een klein zwart speldenkopje. In het echt was het bouwwerk een klein beetje groter en veel heter. Volgens de regels van het reisverhaal was er in de verste verte geen levende ziel te bespeuren, zelfs geen taxichauffeur. Hoe weinig hoop ik nog over had in deze wereld, het was er blijkbaar toch nog te veel.

Wanneer zou het die rammelkar vol Albanezen behagen om aangeraasd te komen teneinde mij te ontvoeren, te verkrachten en in hun bergdorp onder dwang geitenkaas te laten maken? Daar was ik werkelijk razend benieuwd naar maar niemand die het mij kon vertellen. Gastvrijheid is een hol begrip geworden. Als zwetende slakken gleden Joycelyn en ik dan maar naar een bushalte. Welbeschouwd was het nog deprimerender dan het Belgische weer want hier was geen zicht op verandering.

Glorieus en in slow motion wapperden miljoenen splinternieuwe Macedonische vlaggen aan hun vlaggenstokken. Zonder aarzelen wezen ze ons de weg naar de hoofdstad. Ik merkte een zwart puntje, een vliegend dier of een speldenkopje, op mijn neus.

Ik was te loom om het weg te wuiven. Onder het genot van halve liters bier zaten vijftigjarige locals volledige slakroppen en antikatersoep van buikspek weg te werken.

Tijdens het eten bleven ze ijverig roken. Communiceren deden ze door schurende scharnieren en leeglopende banden te imiteren. Ook ik stond op het punt om gek te worden van de hitte. Enkel mijn uit de naden barstende skinny Pepejeans hield mijn vormen nog bij elkaar, én de gedachte aan het schepsel dat mij meer dan wie ook ter wereld nodig had: Ivana. Ik had haar met mijn eigen ogen online zien kronkelen van aanhankelijkheid. Ze nam de menukaart er bij maar die was in het Cyrillisch geschreven.

Een provocatie! Eigenlijk sprak ik al jaren niet meer maar sprak de prozac door mij. Prozac legde een zeil over mijn wereld, een feesttent over de begrafenistafel van mijn leven. Met dat wonderlijke, assertieve rechtvaardigheidsgevoel van een Amerikaan, stormde Joycelyn naar de restaurantkeuken. Op zoek naar wraak en een vette hap volgde ik haar naar de coulissen van de keuken. Ik plofte door de klapdeuren binnen, bleef klemzitten, wrong me los en zag mezelf een tel later vallen maar kon mijn handen nog net op tijd uitstrekken om languit midden in een berg vleestomaten te landen.

Bloed spatte in het rond. Ik zag mezelf liggen tussen de druipende gezwollen tomaten en dacht in paniek: Ivana lust mij niet meer.

Ondertussen was Joycelyn tot op de top van een aardappelberg geklommen. Een bologige jongen hield een groot hakmes in de hand. Ze nam hem onder schot. Zoveel menselijker dan een keukenrobot. Hak voor ons, jongeman!

In een mum van tijd groeiden de bergen voedsel voor de Salade-eters nog hoger. De moed zonk mij in de schoenen. Ze zeggen wel vaker dat verandering van spijs doet eten maar dit was een uitzichtloze zaak.

Ik at vijfentachtig komkommers opgestapeld in een hoek als een wapenvoorraad, ik werkte een badkuip door de jongen geraspte wortels naar binnen, en ook een kruiwagen kaas, een piramide tomaten en een paar huisgebakken broden maar ik gaf het al snel op. Mijn blaas stond op springen maar voor de rest was mijn lichaam niet gevuld. Zonder dierlijke vetten ben ik niet voldaan. Het was wraakroepend. Geiten, schapen en koeien graasden zich dik op bergtoppen, in groensappige graslanden en langs de straatkant terwijl ik haast van honger omkwam.

Het was nog te vroeg op de dag voor vlees in het land van de Salade-eters, bibberde de jongen met de mopshondogen. Mijn dromen dreven af naar een koe en naar Ivana. Hoe wonderwel een echte Belgische dikbilkoe als ik bij Ivana zou passen. Het luchtledige van mijn ziel probeerde elk detail van haar schoonheid te vangen.

Hoe ze kwetsbaar en bleek op webcam lag te spinnen als een katje. Ik zag haar voor me onder een berg geraspte kaas die ze als heerlijke donsdeken over haar reeds hete lichaam trok. In de bouwput Spoorslags vertrok Joycelyn naar de inboorlingen in het hart van de stad. Hongerig en eenzaam stond ik daar maar te staan.

Stof waaide in het rond. Aan hoge kranen zwiepten emmers cement over de stad. Bouwvakkers telden hun overuren. Zou het lukken om de hoofdstad onherkenbaar op te smukken tegen acht september, het feest van twintig jaar onafhankelijkheid? De levenskracht van een beschaving toont zich in haar bouwmeesters. Kijk maar naar Egypte en Ivoorkust. En naar de ouders van Ivana, eenvoudige boerenmensen die een dochter geboetseerd hadden die bestand was tegen alle werk, groot en klein, vuil en smerig.

Zij hadden die dochter voor mij gebouwd, als je het naging. En ik stond voor haar te zweten aan de rand van het grote Legoplein te Skopje. Voor haar waagde ik mij in het nagelnieuwe woud van gipsen standbeeldcreaturen. Even fake als Ivana.

Halfbakken sletten zaten op bankjes te pruilen om uiteindelijk toe te geven aan halfmoderne, halfmetroseksuele jongens. De kans dat Ivana als fee in dit Bois de Boulogne ronddartelde, was niet gering. Tito, de grote borstenliefhebber en vriend van de Amerikanen, was vervangen door tientallen onbekende dode Macedoniërs die vanaf hun goedkope sokkels uitkeken over de bouwput Skopje.

Eén beeld in het bijzonder ontroerde mij. De grootste homo uit de wereldgeschiedenis showde trots zijn pluimen in het midden van het plein, op een reusachtige betonnen suikertaart: een enorme Alexander de Grote galoppeerde op zijn lievelingspaard naar de gouden toekomst van de twee miljoen Salade-eters. Maar er dreigde gevaar, groot gevaar. Bij de zuilen drentelde een groepje kritische massa rond. Met pamfletten. Blijven ademen en wegwezen, sprak ik mezelf streng toe.

Verschillende onafhankelijke dokters dermatologen en psychiaters hadden mij verteld dat ik zwaar allergisch was voor kritische massa en best uit hun buurt bleef. Overal ter wereld tooiden de mannelijke vertegenwoordigers van dat slag zich met peuken in hun pluizige babyfaces terwijl de humeurige, bloedmooie meisjes kunstzinnige vodden rond de lichamen drapeerden. Toch kon ik het niet laten.

Had ik weer last van zelfmoordneigingen, zonder dat ik het zelf besefte? Sterk vermagerd sinds mijn komst bij de Salade-eters, met al mijn kwetsbare hondderdtwaalf kilo, stapte ik toe op het taaiste, ongenaakbaarste meisje van de troep.

Was dit de marktplaats waar ze meisjes verkochten? Macedonië is een constructie. Ons gebied is eeuwen platgewalst door volkeren uit alle windrichtingen. Viel mij niets op aan die beelden? Waarom niet het roer omgooien en aan de toekomst denken? Mijn angst week, mijn hart zwol van zoveel hoop en geloof in wat nog komen moest.

TÉLÉCHARGER MOI JE VÉRIFIE DE DADJU

Mère battue

Taille: Son père secoua faiblement la tête. Li sentit son estomac se nouer. Eh bien, oui, il est bruyant et il y a beaucoup de monde.

TÉLÉCHARGER PANDA TITANIUM 2.04.04

Calaméo – Eveil – Robert J. Sawyer (Singularité, tome 1)

.

TÉLÉCHARGER ADEL YOUNES KAWTHER BARDI YA GHALIA

Prévenir Avant l'Album

.

TÉLÉCHARGER SILVERLIGHT 5.1

Björn Dunkerbeck : « L'expérience compte »

.

Similaire